donderdag 30 november 2017

Mantelzorggezeik: RMC

Een van de dingen die mijn vader en ik samen graag doen is naar voorstellingen gaan. Ik had vrijkaartjes gekregen voor D.A.D. van Nasrdin Dchar (geweldige voorstelling, zeker gaan zien!), vanavond in de Meervaart, dus vanzelfsprekend vroeg ik mijn vader mee. De voorstelling zou om 20:15 beginnen, mijn vader had al laten weten er vóór achten te zullen zijn.

Iets voor achten belde ik mijn vader vanuit de Meervaart, of alles nog volgens schema ging. Ik kreeg hem terneergeslagen aan de telefoon: het busje was weer eens naar het Lucas gereden. Daar woont mijn vader niet. Het was acht uur, en mijn vader zat nog niet in het busje, dus belde ik naar RMC. Daar moest ik eerst vier keer uitleggen dat het regelmatig voorkomt dat busjes in plaats van naar mijn vaders huis, naar het Lucas rijden. Dat is in dezelfde straat, maar toch echt drie blokken en een rotonde verder – kwestie van niet goed lezen. Toen ik wilde weten wat de status nu was, dus of de chauffeur alsnog naar mijn vader was gereden of dat er een nieuw busje kwam, wilde de medewerkster me doorverbinden naar ‘de planning’. Ik kwam in een wachtrij terecht en vervolgens werd de verbinding verbroken, dus moest ik weer terugbellen. Deze meneer verbond me, na mijn uitleg en zonder me uit te laten praten, weer door met de planning. Weer kwam ik in een wachtrij, en wat bleek: het was de gewone wachtrij, dus ik zat in een loop. Ik dacht dat ik gek werd, dus het eerste wat ik eruit flapte toen ik iemand aan de lijn kreeg was: ‘Wat je ook doet, verbind me niet door naar de planning!’ Niemand, ook de medewerkers, bleek de afdeling planning aan de lijn te kunnen krijgen. De chauffeur kon dus ook niet getraceerd worden. Ik heb uiteindelijk een half uur onverrichter zake met RMC aan de lijn gezeten.

Uiteindelijk - twintig minuten nadat de voorstelling was begonnen - kwam mijn vader binnen, totaal overstuur en huilend. Dat gedoe met de telefoonlijn en dat busje vreet al energie, maar mijn vader zo te zien maakt me radeloos. De chauffeur, die slecht Nederlands sprak, haalde zijn schouders op en zei dat het zijn eerste dag was.

Gelukkig waren ze in de Meervaart heel begripvol (ze waren bekend met de gang van zaken bij Connexxion en RMC) dus we mochten nog naar binnen. Later vertelde mijn vader dat hij een busje had besteld voor 19:00. Hij kwam over half negen aan.

Dit is niet de eerste keer dat er problemen zijn. Ook met Connexxion waren er zo vaak problemen dat ik in overleg met de gemeente een klachtenlijst bijhield, en na de overgang van Connexxion naar RMC werd het er niet beter op: er werden caddy’s gestuurd (daar past mijn vader niet in), busjes komen te laat of helemaal niet waardoor hij zijn broodnodige fysiotherapie mist, of er worden nieuwe mensen losgelaten die niet weten hoe de veiligheidsriemen werken om de rolstoel vast te zetten, of hoe de lift naar beneden moet. Hij heeft geen andere vervoersopties: hij is halfzijdig verlamd en zit in een elektrische rolstoel.

Zo kún je niet met kwetsbare ouderen, die volkomen afhankelijk zijn van deze vorm van vervoer, omgaan. En dan vragen mensen zich af waarom ik niet van plan ben oud te worden...

Update: op 04-12 werd ik gebeld door Michelle van RMC, dat deze klacht daar hoog opgenomen wordt en ze de onderste steen boven gaan halen. Ik ben benieuwd.
Update: inmiddels is er ihgv van klachten rechtstreeks contact met RMC, dit is naar tevredenheid maar uiteindelijk is het de bedoeling dat het niet meer nodig is. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten