donderdag 19 april 2012

De mooiste performance

Mijn leven lang heb ik mijn vader zien bewegen en beweging zien maken. Hij nam me altijd mee naar repetities en voorstellingen. Mijn bewegende vader was een gegeven. Zijn lichaam was zijn gereedschap, zijn middel tot expressie. Met zijn lichaam liet hij anderen zien wat hij wilde zeggen of gezegd wilde hebben.

In de eerste week na zijn beroerte ben ik een keer mee geweest naar ergotherapie. Toen kon ik het niet aanzien. Mijn sterke, onafhankelijke vader die onderuitgezakt door verlamming in zijn rolstoel probeerde zijn slappe, stakende hand met water af te spoelen. De verslagen uitdrukking op zijn gezicht brak me, en ik liep weg. Zogenaamd naar de WC. Ik kwam er niet meer af voor de sessie was afgelopen.

Vandaag zit ik stil naar mijn vader te kijken die aan het werk is met de fysiotherapeute. Hij zit in zijn rolstoel, zij staat voor hem en legt zorgvuldig zijn rechterhand op haar linkerschouder, en vervolgens nog zorgvuldiger zijn verlamde linkerhand op haar rechterschouder. Terwijl ze elkaar aan blijven kijken volgt een bizarre dans. Ze laat hem zijn bovenlijf helemaal naar rechts, en dan weer helemaal naar links hellen. Het is de mooiste performance, het meest ontroerende duet dat ik ooit heb gezien.

Later zitten ze tegenover elkaar en tikken zwijgend een ballon over, minutenlang. Zij actief bewegend en met twee handen, mijn vader vanuit zijn rolstoel moeizaam met één hand. De ballon wordt een magische ballon die tussen hen in zweeft, en soms blijft hangen op de gordijnroede boven hen om dan langzaam naar beneden te dwarrelen. Steeds pauzeert ze even, helpt zijn rug weer naar voren. Steeds zakt hij na een paar tikjes weer terug in zijn stoel. Hij is doodmoe.

Ineens gaat hij verzitten. Ik heb hem niet eerder uit zichzelf zo zijn lijf zien bewegen. Het kost me moeite niet te huilen. Mijn prachtige trotse vader, die vorige week alleen nog maar kon liggen en slapen, zo zijn best te zien doen op bewegingen die voorheen nog zo vanzelfsprekend waren. Het is prachtig en hartverscheurend tegelijk.
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten